قهرمان روستای ما

گزیده ای از کتاب

گزیده ای از کتاب:

کمی عقب تر، موشک خورده بود وسط گروه غواص هایی که کنار پل جروف نشسته بودند و تعدادی از آنها مجروح یا شهید شده بودند. این غواصها متعلق به گردان مالک نبودند رزمندگان تیپ های دیگر بودند. ما رفتیم مقر گردان در آبادان، جایی که محل استقرار گردان پیش از عملیات بود. نیروهایی را که برگشته بودند جمع کردیم. تعداد زیادی از نیروهای ما برگشته بودند. این در حالی بود که ما باید همه اسیر می شدیم ولی با کمک خدا توانستیم تعداد زیادی از نیروها را برگردانیم. آمار که گرفتیم، معلوم شد که چه کسانی برگشته اند و چه تعدادی هم، شهید یا مجروح شده اند. تعدادی از نیروها هم وضعیتشان هنوز معلوم نبود.
خسته، ناراحت با همان لباس خیس و خاکی در گوشه یکی از اتاق های مدرسه دراز کشیدم. نیروها در اتاق های دیگر استراحت می کردند. از گردان مالک هم تعدادی از غواصان که برگشته بودند و در یکی از اتاقها استراحت می کردند، یک مرتبه زمین و زمان شروع به لرزیدن کرد. انگار زلزل های ده ریشتری زمین را می لرزاند. سراسیمه از اتاق بیرون آمدم دیدم خاک و آجر از آسمان پایین می آید.
هواپیما های عراقی به قصد زدن پل و پدافند هوایی که نزدیک آن بود اقدام به بمباران کردند. یکی از بمب ها افتاد داخل مدرسه و تعدادی از بهترین نیروها را به شهادت رساند. صدای فریاد بچه ها بلند بود. بمب ها درست خورده بود به اتاقی که نیروهای غواص گردان مالک در آن استراحت می کردند. تا ساعت ۵ بعد از ظهر مشغول تخلیه شهدا و مجروحین از زیر آوار بودیم. صحنه ای بسیار دلخراش و درد آور بود.
در همین اثنی برادر رزمنده علیرضا بنافی را دیدم. علیرضا تیربارچی گروهانی بود که عباس آفریدون معاونت آن را بعهده داشت. علاوه بر آن فرزند شهید هم بود. وقتی او را دیدم بال در آوردم خیلی خوشحال شدم. اول او را نشناختم. گفتم: «علیرضا خودت هستی؟»گفت: «بله» گفتم: «چه بر سرت آمده است؟» او سیر تا پیاز حوادث را برایم تشریح کرد. او را می شناسید؟ او اهل دهقاید برازجان است اگر جزییات عملیات را از ایشان سوال کنید قطعا برای شما نقل خواهد کرد. قرار بعدی را با علیرضا بنافی گذاشتیم….