اورارا باتارا
پزشــکی 25 ســاله فیلیپینــی کــه قبــل از جنــگ تحمیلــی در دزفــول طبابــت می کــرد و همزمــان بــا آغــاز جنــگ تــا پایــان جنــگ کنــار مــردم دزفــول مانــد و بــه کــشورش بــاز نگشــت.

نمایشنامه از مانیل تا دزفول

پروانـــه: واســـه خاطـــر همیـــن ِ کـــه می‌گـــم می‌تونـــی کمکـــم کنـــی.
باتـــارا: یـــک ســـاعته مـــدام دارم بهـــت ســـر می‌زنـــم، کمکـــت کـــردم. اگـــه خونریزیـــت بنـــد نمی‌اومـــد معلـــوم نبـــود کـــه زنـــده باشـــی.
پروانـــه: تـــو می‌تونـــی کمکـــم کنـــی. گفتـــی اســـمش چـــی بـــود؟ مـــاس کا را … (کلمـــات را درســـت نمی‌توانـــد تلفـــظ کنـــد.)
باتـــارا: (بـــا لبخنـــد) هـــان چیـــه خیلـــی درگیـــرش شـــدی، ماســـکارا، مـــاس…کا…را، یـــه جور فســـتیوال هســـت، مثل‌شـــما کـــه نوروز داریـــد. جشـــن ماســـکارا کـــه میشـــه همـــه مـــردم شـــهر روی صورت‌هاشـــون نقاشـــی می‌کشـــن و میـــان تـــوی خیابـــون و همـــه باهـــم جشـــن می‌گیـــرن و می‌خنـــدن.
پروانه: همه می‌خندن؟
باتـــارا: بلـــه باصورت‌هـــای نقاشـــی شـــده و رنگـــی، همـــه می‌خنـــدن.